แว่บออกจากทริปซักแป๊บ : กำลังใจในวันท้อใจ

ช่วงนี้ถอนหายใจบ่อยมากๆ

ไม่ต้องสาทะยายเนาะ เอาเป็นว่าหลายเรื่องละกัน

แต่วันนี้เกิดเหตุการณ์ประหลาด หลังจากที่ช่วงปลายสัปดาห์มานี้ท้อใจมากโดยเฉพาะกับเรื่องโปรเจ็ค

เรียกได้ว่า Going no where กันเลยทีเดียว

.

.

.

แต่เช้าวันนี้ อ.ที่ปรึกษาโปรเจ็คโทรมาหา ไม่รู้ว่าคนอื่นจะคิดยังไง จะกลัว จะตกใจอะไรก็แล้วแต่

ส่วนเราเอง กลับรู้สึกว่า "มีกำลังใจ" แฮะ

ท่ามกลางความรู้สึกว่า ... ใครจะเข้าใจตรูบ้างไหมวะ

.

.

.

นอกจากนั้น วันนี้ก็แว่บไปดูหนังกับแม่ น้องจู และพี่เอ้ เรื่องนี้

ขำได้เรื่อยๆ อ่ะ คือไม่อยากใส่ใจว่าพล็อตดีไม่ดี ตั้งใจจะไปดูน้องเด็กตัวกะเปี๊ยกโดยเฉพาะ ก็ยิ้มได้ตลอดเรื่องนั่นแหละ น่ารักจริงๆ ดูแล้วรู้สึก 2 อย่าง

1. อยากมีลูก

2. อยากลาออกไปเป็นครูอนุบาล

ฮ่าๆๆๆๆๆ เอาจริงนะ รู้สึกว่าตัวเองมีความเป็นครูแฝงมาตลอดอ่ะ ตอนเรียนประถมเคยมีคุณแม่ของเพื่อนที่เรียนด้วยกัน ทักว่าเนี่ย แม่ว่าหนูโตขึ้นต้องได้เป็นคุณครู ตอนนั้นก็ขำว่าแม่เค้าจะไปรู้ได้ไง กลับมาดูตอนนี้ แม้จะไม่ได้เป็นครูแต่หน้าที่ความรับผิดชอบก็มีเนื้อหาการเป็นครูอยู่บ้าง

********************

ขอรำพึงรำพันหน่อย

เมื่อไหร่จะมีวันฟ้าสวยๆ อย่างที่เคยเป็นหว่า

โตขึ้นชีวิตก็เปลี่ยนไปเนาะ

คิดถึงตอนเรียนที่มีเวลาแต่งกลอน

มีเวลาไปเดินเล่นดูหนังสือ ได้มีเวลาคิดอะไรแบบไม่ต้องมีเหตุผล คิดอะไรเพ้อๆ

--- ได้อยู่ได้เวลาของตัวเอง ---

โตแล้วเป็นแบบนี้นี่เอง

นี่เอง ... ทำไมตอนเด็กเราอยากเป็นผู้ใหญ่ แต่ผู้ใหญ่เอาแต่บ่นว่าอยากจะกลับไปเป็นเด็ก

บำบัดตัวเองซักทีน่าจะดี บำบัดแต่คนอื่นนะเอ็ง

ฮื่ออออออออออออออออ วันที่ 19 นี้แล้ว จะทันไหมน้า

คิดถึงปาย...

คิดถึงเสม็ด...

คิดถึงพัทยา

คิดถึง ...

คิดถึง ...................

พอละ ชอบรำพึงรำพันซะเหลือเกิน

เอาน่า เดี๋ยวก็ผ่านไป